Ardor Patriota (Forza Italia!!!)

Parece que hoxe este país –Estado- se teña detido, con tódalas súas bandeiras vermellas e amarelas ondeando á vez, fervor patriota aceso de repente, para apoiar a un pequeno exército de aguerridos combatentes, ataviados con camiseta, pantalón curto e zapatillas con tacos, que representan de súpeto tódalas ilusións e aspiracións que nos quedaban.

Por Jorge M.de la Calle | Ourense | 01/07/2012

Semella que este país –Estado- teña decidido amosarse orgulloso do único do que non poderiamos presumir, de que once rapaces que van levar moitos máis cartos dos que poderiamos xuntar calquera de nós, gañen ou perdan; de que nos salven o pescozo como ¿nación? honorábel dentro dunha orde internacional alternativa, que non é nin o G-20 nin o G-8, nin o de Davos nin o de Porto Alegre, non: é o do balompé, capital Kiev.

Parece que hoxe non hai outra cousa, todo xira arredor dunha pelota. Non parece que rexeiten visitar ás autoridades de Ucraína, un goberno dirixido por un criminal saboteador de eleccións, Víktor Yanukóvich, que ten encarcerada irregularmente a súa ex primeira ministra, Yulia Timoshenko, despois dun proceso plagado de irregularidades, por unha máis que fundada represalia política. Non parece moito que importe que entre os “amiguiños” do goberno ucraíno estea o último dictador confeso de Europa (aínda que Putin non lle vaia á zaga), un tal Alexandre Lukashenko, que ten encarcerados ou exiliados a tódolos seus opositores políticos, e que reprimiu salvaxemente ós que protestaron pola fraude electoral que perpetrou, ou que recentemente ten manifestado sen ningún pudor: “Prefiro ser ditador a ser gay”. Nin parece que lles importe moito que se vaia incrementar o “turismo sexual” nun dos principais focos de tráfico de mulleres de Europa, segundo denuncia o colectivo feminista Femen. Ou que non estea nada claro como van tributar os xogadores españois o cobro das súas aparatosas “primas”, non de “risco”, senón moi seguramente intocábeis polo “fisco”. Como tampouco parece que lles importe ós primeiros ministros de España e Italia, Rajoy e Monti, que os seus pobos sexan rescatados ou estean a piques de estalo, mentres emprenden costosas viaxes e cerimonias a cargo do erario público, e celebran con tódolos fastos as posíbeis vitorias dos seus respectivos países -Estados?. Iso si, no caso de Rajoy, que os xubilados e as rendas máis baixas carguen o medicamentazo e “repaguen” todo, e no de Monti, que se suban os impostos para “atender” as vítimas dos terremotos de Emilia Romania. Ninguén parece, non xa suspender a súa presencia no partido de cuestionábel importancia para o devir do país -Estado?, senón facer ningunha manifestación pública por estes temas. Nin ás súas sociedades respectivas parece importarlles demasiado, posto que non se mobilizan dabondo para impedir todo isto.

Como hai case dous anos, por estas datas, canda o Mundial, non parecía importar a case ninguén que fosen executar a unha pobre muller, Sakineh Astiani, en Irán, vítima da violación máis cruel da dignidade humana que se pode concebir en pleno século XXI, a lapidación, ou que EEUU seguira mantendo o bloqueo a Cuba, outra vulneración flagrante dos dereitos humanos, namentres Europa recibía os mandatarios do país “yanqui”. Nin que se cumpriran seis meses do maior desastre natural que estragou o país máis pobre do mundo, Haití, e todo seguira máis ou menos igual, ou que a algunas nacións non lles deixaran constituírse como tales, véxase Catalunya, onde ese día houbo unha manifestación contra a sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut. Aquí tampouco, e algúns galegos non parecen selo, mergullados nun “ardor patriótico” cara quen impide que haxa seleccións do seu país recoñecidas internacionalmente, por non falar de outras cuestións moito máis importantes, como unha economía e unha sociedade asoballadas pola empresa de demolicións Feijóo, franquicia galega do PP de Madrid. A uns lles deixan ser nación, e non só iso, obrigan aos demais a selo con eles, nunha marea de patriotismo de bombo e pandeireta que o arrastra todo, coas súas infantís demostracións de orgullo que nos saen polas orellas, mentres que a outros, a sacrosanta e intocábel definición dun cacho de papel, papel mollado, lles ditan o que teñen que ser, ou mellor dito, non ser.

Se os futbolistas perden, durante uns días, cecais semanas, os contertulios de radio e televisión opinarán que a derrota é a gran metáfora da situación do país –Estado-, un castelo de area botado abaixo no último momento. A Bolsa madrileña desplomarase, o noso crédito internacional tatexará con el, e o cidadán de a pé, en tascas, lonxas, oficinas, e demais lugares de traballo… dirá que era o que nos faltaba, que nin unha ledicia podíamos ter a pesar da crise.

Agora ben, se gañan – o que é bastante probábel-, o país –Estado- vivirá durante días –cecais semanas- mergullado na anestesia dunha falsa felicidade, o espellismo da victoria pírrica, a xustiza poética, a pequena nación en declive, humillada polos seus políticos e banqueiros e polo rescate de Europa, alzándose por riba das demais potencias. Cremos –crerán, moitos- que os problemas non existen ou que se paliaron, que o fútbol ben merece unha tregua ás nosas preocupacións. Todos –políticos, analistas, eses mesmos “tertulianos” de antes (porque chamalos “contertulios” é demasiado, como moito “opinólogos” - dirán que nolo mereciamos, que isto influirá nos mercados internacionais, fará subir a nosa autoestima, e pouco menos que nos fará máis altos, guapos e esveltos. O ministro de Traballo, daquela, chegou a dicir que “subirá o PIB” grazas á boa posición da selección neste campeonato. Agora, Rajoy di que, se gañasen, “sería un “subidón” para o país”, porque “necesitamos unha alegría en tempos difíciles”. ¿Están todos tolos?

Despois do 1 de xullo de 2012, España seguirá sendo un país –Estado- con máis de cinco millóns de parados –cecais seis cando remate o verán e con el os contratos estacionais-, cunha das maiores cotas de corrupción política, e cun clima económico e social convulso, debido en gran medida á ineptitude dos nosos políticos e á avaricia dos “nosos” banqueiros, que son no fondo unha mostra da poboación, é dicir, espello de nós mesmos e as nosas propias miserias. Porque somos nós quen consentimos este estado de cousas.

Hoxe, todos coa Vermella, si, orgullosos de ser o que non nos preguntaron se queremos ser, desexosos de que, se non somos quen de nos entendermos e nos aceptarmos, alomenos si o sexamos de meter un balón no medio de tres paus. Eu, pola miña parte, quero con todas as miñas forzas que gañe Italia. Por levar a contraria? Non, que alí tamén o fútbol idiotiza a poboación. Só porque os xogadores italianos xa dixeron que van donar as súas primas total ou parcialmente ás vítimas dos terremotos que recentemente asolaron a súa terra. En España deberían facer o mesmo. Un saúdo moi afectuoso para as poboacións de Italia afectadas por estes desastres e pola incompetencia da súa caste política para palialos.

Ao final, gañen ou perdan, uns ou outros, todos sairemos perdendo, porque o erro será o mesmo. Facelo xirar todo arredor dun espectáculo de entretemento. A ilusión é boa, si. É un descanso, un refresco, un refuxio para o noso espírito inquedo arelante de paz, pero o noso estado de ánimo non debería depender tanto das ilusións, e menos das ilusións que descansan en mans, ou en pés, doutros. A ver se comezamos a mobilizarnos máis polo que realmente importa.

Jorge M.de la Calle

Comenta

Se tes problemas ou suxestións escribe a webmaster@galiciaconfidencial.com indicando: sistema operativo, navegador (e versións). Agradecemos a túa colaboración.

Texto

Nome

Imaxe

¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe

Comentarios

93 comentarios

Páxinas

eusi

O que mais me amola son os que din ser nacionalistas galegos que poñen a bandeira española ao lombo e gritan máis que os nacionalistas españois cada vez que a Rogha marca gol, pero non fan o mesmo cando xoga a selección galega.

respóstalle

Ferrolano

Que inútiles que soys, aunque os pese, la inmensidad del pueblo gallego queria que ganara su pais españa, no habia mas que ver como estan engalanadas balcones y coches, plazas etc, de todas las ciudades gallegas, el pueblo gallego hizo suya la causa de la selección nacional y vibro en todas partes con ella, algo distinto a la artificial y politizada selesao galiza mal llamada del bloke do carallo que sólo representa a los nacionalistas es decir al 10% o menos del electorado, con lo años que tengo me he dado una vuelta por las playas de riazor en coruña, doniños y cobas en ferrol, y valdoviño, y te puedo asegurar el gusto que da que todos los niños y jóvenes llevan la camiseta de españa, en fin vuestras galescolas no han dado su fruto, eso si camiseta de la seleccion del bloke ni una, ni siquiera para limpiar los muebles que es para lo que vale, bueno nazionatas un saludo desde EL FERROL, ESPAÑA SIEMPRE ESPAÑA

3 respostas

Por Neria: Inútiles dis ti... Pois non me queda outra que proceder a mostrarche o inútil ortográfico que podes chegar a seres ti. 1. soIs 2. quería 3. su país, España 4. había 5. más 6. cómo 7. vibró 8. selección 9. Maiúsculas varias ¿Continúo?

Por pjrngw: Ave María purísima. Don Ferrolano: Es para este obispo un gran honor dirigirse a un hombre de la ciudad de nuestro inolvidable Caudillo por la coña de Dios. En efecto, es toda una enorme satisfacción el comprobar que el españolísimo pueblo gallego no sólo vota por los fachas como Dios manda para gobernar esta bendita región y también a los representantes para el gobierno de España sino que siente como propios los colores de la selección española de fútbol, de la que únicamente he de lamentar que se le llame la "roja", nombre que produce fuerte malestar en la sensibilidad de todo buen crisitano y español, cuyo primer deber es ser la reserva espiritual de Europa y luchar contra el comunismo, el separatismo, la masonería y la masturbación. ¡Viva la inmortal ciudad del Generalísimo! ¡Viva el Ferrol del Caudillo! ¡Viva la madre superiora! Palabra de Dios.

Por realista: Home, o ferrolano ten unha retórica un pouco facha, mais o que dí é a verdade. Non leva a ningures identificar o apoio a España co fascismo, levaríanos á falsa conclusión de todos os galegos seren fascistas, o que non é certo. O da selección galega xa se intentóu desde o poder e non callóu. Éche o que hai, os galegos síntense españóis, a realidade non se pode acomodar ao que un quixer. No fondo eu quero que a xente sexa feliz, se o é animando á Roja, pois mira, xa bastantes desgracias ten a vida coma para augarlles a festa...

respóstalle

Non m gusta o fútbol pero...

O artigo paréceme que está bastante ben, aínda que non aporta nada novo que non teña aparecido noutros medios especialmente de tendencia sinistra. O que me fai gracia, e me parece contradictorio é que se solten sapos e culebras sobre a selección española, pero logo se apoie a galega. Se non atúra-la española porque supostamente nos idiotiza, porque has de facelo coa galega? Ë mellor que nos idioticen os patriotas galaicos? Caes no mesmo erro que supostamente cometen os patriotas españois. E outra pregunta, apoias á selección galega sufragada con cartos públicos?

2 respostas

Por Non m gusta o fútbol pero...: Por outra banda, dicir que apoias aos italianos porque o teu mozo é dalí, sufreu un terremoto e os xogadores van da-los cartos a esa poboación. De novo isto bota por terra os argumentos anteriores todos. Pois no caso de gañaren os italianos, tamén xogan en Ucrania, na que segue sen haber dereitos xudiciais para a ex primeira ministra da trenza e seguro que o epúblico italiano disfrutará do turismo sexual que denuncias. Saúdos.

Por ...: Polo menos, algo ía ter de bo a vitoria se gañaran os italianos, non cres?

respóstalle

Canis Lupus Signatus

Fernando TORRES é galego: pai de Boqueijóm (Compostela), moza de San Lázaro (Compostela), filla nacida em Compostela. http://www.lavozdegalicia.es/especi... http://www.lavozdegalicia.es/amarin... http://www.lavozdegalicia.es/gentey...

1 resposta

Por ...: E?

respóstalle

catuxa

Eu non creo que todos estes das bandeiras e tal sexan mala xente. Sometidos a unha intensa e prolongada campaña de lavado colectivo de cerebro están idiotizados e van a onde os levan. O poder seductor das masas que o Gran Hermano tan ben sabe manexar. Nada menos, pero nada mais. Saúdos afectuosos

1 resposta

Por Salvador de Finisterrae: Mala xente non serán, iso non cho discuto Catuxa. Mais, cando un tén unha capacidade mínima de inteixencia debe ser quen de ver que o están tentando idiotizar e xa que logo escapar. Iso de que "van a onde os levan"... van porque queren e porque pasar horas lendo e informándose é moi custoso, e é máis cómodo chegar á casa, sentar no sofá e premer un botón ca coller un libro. Así que, cada pau que aguante a súa vela, e se os incultos quixesen poderían apaga-la teevisión e deixárense de tanta estupidez. Era o que nos faltba... que lle tivésemos pena aos incultos por falta de ganas de non selo. Saúdos.

respóstalle

xana

Con este rebaño de xentalla aborregada explícase todo o que pasa en España. Latrocinio, corrupción, saqueo das arcas públicas, impunidade etc etc.

respóstalle

Manolo y cierra España.

¡Qué agonias! ¡iros a Cuba o a Corea del Norte!, mira que querer empañar este nuevo triunfo de España. Soys unos envidiosos y unos peseteros, siempre pensando en el dinero y en el comer. Delad a los auténticos Españoles disfrutar de este nuevo ejemplo de la bravura hispánica que honra la memoria del Cid, Don Pelayo, El Caudillo he he he non sigo que xa me esou dando noxo xD!! Pois eso, se sube a luz, o gas o paro, a corrupción, perdense dereitos laborais, sanidade, educación, da igual, mentres uns multimillonarios gañen un pu to partido de fútbol, e moitos millóns deixen nun paradiso fiscal por non pagar ren a facenda, todos contentos.

2 respostas

Por Manolo 2: Lamentable. eres de lo que no hay. Padeces del pecunio y punto. No somos así por mucho que lo quieres intentar somos mejores que eso, energúmeno. El fútbol y España, dos sentimientos unidos por la unidad nacional, la acción de conjunto codo con codo activos. Sabremos capear el temporal y la llovizna no será par tanto. Y vosotros os pudrireis sin poder mamar de la teta para la pseudo selección regional, eso es lo que os chincha.

Por Hai que foderse!: "eres de lo que no hay". Eres, despois dun punto e con minúscula. "No somos así por mucho que lo quieres intentar somos mejores que eso". A ver quen carallo lle atopa o sentido gramatical a ese chourizo de palabras, que por ausencia de signos de puntuación e polo modo dalgunha forma verbal, nin frase parece. " Y vosotros os pudrireis sin...". E pudrireis, sen acento no e. Canta verborrea barata sobre o amor por España e canto desprezo polas normas ortográficas da lingua española...

respóstalle

cerebro

A min tamén LA ROJA ME LA TRAE FLOJA.

respóstalle

Una Roja

Se puede disfrutar del fútbol, faltaría más, sin dejar de sufrir con el país al que representan. La victoria de la selección evapora durante unas horas algunos nubarrones pero no nos nubla el entendimiento. Despeja algunas tristezas pero no el cielo de Valencia del humo de sus incendios. Hemos ganado la Eurocopa y lo estamos disfrutando pero no ganamos a disgustos y lo lamentamos. http://blog.rtve.es/carnecruda/2012...

1 resposta

Por una / la: La Roja http://gl.wikipedia.org/wiki/Dolore...

respóstalle

Manolo2

Tengo otra teoría sobre tu posicionamiento. Como has reconocido, tu parella es italiana. Ya sabes el dicho: tiran más dos tetas que dos carretas. Puede que no sea más que eso, lo cual hasta cierto punto es disculpable.

6 respostas

Por Conde Roña: ¡Y tanto que si tiran, compadre! ¡Y tanto! A mí ya me tiraron de la poltrona que tanto me costó alcanzar, pero ¡qué cojones!, si para mantener en ella mis reales tengo que renunciar a cablagar sobre las grupas de las garridas potrancas que ofrecen ciertos empresarios del sector ganadero, ¡adiós muy buenas!

Por MoZ (o autor): Síntoo, non falo con machistas/homófobos/fascistas-franquistas. O teu si que non é disculpable.

Por Manolo2: ¿Estás seguro? Entonces ¿para que contestas? Ja,ja,ja,ja. Por cierto, viviendo en Galicia, siguiendo tu afirmación no te debes hablar con la mayor parte de la población. Tanto aislamiento social es malo para la salud.

Por Hai que foderse!: "Entonces ¿para que contestas?" Outro acento, neste caso o de que, que queda no teclado. En fin, por moi bos profesores de gramática que haxa, sempre quedará quen non é capaz de aprender as normas.

Por Neria: Hai que foderse, encántame esa cruzada ortográfica que emprendeches! Ti continúa que sempre hai quen che secunda :)

Por mmmm: te refieres a las tetas de Gloria o a las carretas de Galicia Bilingüe? dime, josemi pousada, cuéntame a mi mi amorcito lindo ;)

respóstalle

Páxinas

Crear usuario Acceder

Últimas de Jorge M.de la Calle

Jorge M. de la Calle

Jorge M. de la Calle, “Moz” (A Coruña, 1982), é xornalista e fotógrafo, licenciado en Xornalismo pola Facultade de Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela, na especialidade de Xornalismo Electrónico. Traballou breve e precariamente en La Región, La Voz de Galicia, Xornal de Galicia, Revista ECO e Cadena Ser, aínda que a mellor maneira de exercer a profesión para el é por libre e de xeito independente, con colaboracións habituais para Galicia Hoxe, Praza, Diagonal, GC e Mundogaliza.com, dinamizando as redes sociais coas súas fotos e reportaxes, e implicándose en calquera causa social na que pague a pena ser activista. Mantén esporadicamente dous blogues, entre o sentimental e o actual, entre a música (a súa gran paixón), o cinema, o político e o literario, ou todo xunto: Fifteen Minutes with you e As outras voces, este integramente en galego.

Últimas novas

Rafael Cuiña

X.A. Pérez-Lema