A pregunta que sempre nos temos que facer é que é a Realidade. No seu día nós considerabamos que a Realidade era o Pasado, o Presente e o Futuro, un continuo coa súa lei de desenvolvemento. A Historia seguía un camiño de Progreso sen retorno nin pausa, onde a Razón era a guía, o Espírito que a dirixía.
Consideraban os nosos antepasados que os ventos da Historia levara á Humanidade a un estadio onde o Antigo Réxime non era acorde ao estado da Historia, que debía ser superado en pos do Progreso e a Razón, e que nós os Xenerosos, eramos a forza chamada para cumprir o destino histórico nesa nova etapa revolucionaria e Ilustrada.
Razón, Progreso, Fraternidade, Felicidade, Liberdade, Igualdade, a ilustración, eran nosas metas e para iso tiñamos que aniquilar o Antigo Réxime. E conseguímolos! Vencemos! A Razón estaba connosco! Tivemos a nosa época de esplendor civilizatorio en filosofía, literatura, arte, pintura, música e economía. Ese Progreso estaba cimentado na explotación dos desposuídos porque considerabamos que era o seu destino nesa etapa histórica, a nosa etapa histórica.
No presente en marcha rende o medo nas nosas filas ante os signos de decadencia evidentes. Hoxe dá a sensación de que somos nós os vellos e tememos que, como follas secas, o vento arrástrenos ao vertedoiro da historia. Atender: Maldita sexa a porca Razón, o verme ese do Progreso e a puta e sucia Liberdade! Nós somos eternos, nunca morreremos! E sobre a realidade?, pois non existe máis realidade que nós, non che fode! Nin con auga fervendo nos van sacar!
Debemos mandar á merda a Historia, a Razón e o Progreso. Tantos esforzos foron necesarios para ser poderosos… para agora ceder o noso dominio…E unha merda, nunca! Talvez nós estabamos equivocados e o Antigo Réxime era Cojonudo, a nosa Razón estaba ofuscada, e o noso éxito foi unha casualidade. Talvez non existe Progreso e eran fantasías dun paseante solitario…
Que se vaia á merda a lei histórica e a Razón! Hoxe temos nós o dominio e non o imos a ceder nunca. Se a Historia quérenos arrebatar o noso posto terá que derramar máis sangue que a que nós derramamos na nosa Revolución.
Emociónome recitando o noso fermoso poema de Rouget de Lisle de xullo de 1792, “En marcha fillos da patria, /chegou o día da gloria! /Contra nós, a tiranía alza /o seu sanguento pendón”. Desculparme estas lagrimas sinceras lembrando o heroísmo e idealismo dos nosos antepasados! E dicir que nós somos hoxe os Tiranos...
Hoxe recitan “atruena a Razón en Marcha/é o fin da opresión!” Que se metan a Razón polo cu! Bastardos! Connosco a Historia terminou e Morreu. Connosco chegou o fin da Historia!!! A Razón non existe e non existe máis razón que a nosa!
Nin a Historia, nin a Razón van arrebatar o noso Poder, é noso para sempre! Conquistámolo e agora é para sempre eternamente noso! Loitemos ata a morte e coa mesma dignidade que coñecemos nos nosos antigos inimigos cando lles cortamos a cabeza!
Temos poderosos exércitos: lexión de sicofantes, pelotas, arribistas, aduladores, parvos inútiles e servos todos. Loitaremos ata derramar a última pinga de sangue de todo o noso exército! A sorte está botada, mais a súa vitoria será sobre as piras de cadáveres do noso exército!
Somos os máis intelixentes e astutos que pariu a Historia! A Realidade somos nós, somos eternos, nunca morreremos! A Razón non existe e non existe máis razón que a nosa! Ter Fe, o noso réxime é inmortal!
Nota: Silencio xordo sepulcral sacudía a sala con fisonomía de faccións fanáticas, funestas…fúnebres.
Extracto da segunda sesión do curso O Medo Social: situación actual, mantemento e futuro.